voorlopig ben ik dus in helsinki. en aangezien ik van de ene plaats naar de andere moet gebruik ik het openbaar vervoer. dat openbaar vervoer is hier 'staat van de kunst'. metro, tram, bus en een regionaal treinnetwerk dat de buitenwijken en voorsteden verbindt met het centrum van de stad. des morgens neemt uw landgenoot de bus naar de taalcursus, een rit van ongeveer vijfentwintig minuten. des middags of des avonds keert hij dan terug uit het centrum met of de bus of de trein. nu moet u weten aan de busstop (bussipysäkki, uitgesproken boessipuusèkki) van uw landgenoot zijn er stoplichten, een speelplaats en een winkel. dat zijn de herkenningspunten waaraan uw landgenoot zijn busstop herkent. de eerste dag van de taalcursus keert uw langenoot welgemutst terug van de taalcursus fins; zijn eerste woordjes fins in zijn hoofd herhalend: olen simon, olen belgialainen, puhun hollantia ja ranskaa, en puhu suomea... na een twintigtal minuten in de bus begint hij door het raam te kijken op zoek naar busstopherkenningspunten. even later heeft hij succes: bomen, een winkel en een speelplaats, maar geen stoplichten. 'neen, dit kan onmogelijk de landgenoot zijn busstop zijn. er zijn geen stoplichten. vreemd', denkt hij, 'het lijkt er erg goed op, maar stoplichten verdwijnen toch niet zo.' uw landgenoot blijft in de bus zitten tot hij vijfhonderd meter verder beseft dat hij te ver is. de volgende stop, een dikke kilometer verder stapt hij af en naar huis. bij zijn stop gekomen blijkt: de stoplichten zijn verdwenen. en zo blijkt, waarde landgenoot, niets is wat het lijkt en het is niet eenvoudig voor een buitenlander in helsinki.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten