pеспублика yзбекистан

zoals u wel kan vermoeden beste lezer gaat deze post over oezbekistan, ze schrijven het behoorlijk leesbaar eigenlijk in het oezbeeks, o‘zbekiston respublikas. de titel is in het russisch wat een hoop mensen daar ook spreken.

niet onterecht beste lezer denkt u nu bij uzelf "dat is allemaal zeer interessant, maar waarom lees ik dit?"

wel, zucht, ik ben weer eens dom geweest. ik ga op reis naar oezbekistan. net wanneer het koud en mooi begint te worden in estland en ik eigenlijk naar belgië zou moeten vlieg ik op tashkent. waarom? wie zal het zeggen. de vliegprijzen zijn zeer voordelig. dat is zowat de hoofdreden. en enkele vrienden wilden graag gaan. enfin, op nieuwjaarsdag wij dus naar ginder voor 11 dagen.

voorlopig moet ik nog bekomen van het boeken van de vlucht. het idee op zich vond en vind ik nog steeds schitterend. maar het idee was behoorlijk ver weg. op reis naar oezbekistan, het is te gek voor woorden. echt waar, het is té gek voor woorden. en toen boekte we. en opeens was er een hoop koudwatervrees. de tickets zijn vier uur geleden geboekt; mijn maag is nog steeds onrustig.

bon, adem in - adem uit. het is geboekt. dat is goed. anders zou ik mij toch maar terugtrekken uit de expeditie.
en oezbekistan heeft een hoop te bieden. tashkent, samarkand en buchara zijn steden met een erfgoed om vous tegen te zeggen (in het frans want echt wel dik, dik in orde). ze maakten deel uit van de zijderoute; men keek toen niet op een steentje meer of minder bij het bouwen van paleizen en moskeeën. als kers op de taart willen we ook nog het aral meer zien. of het er nog lang zal zijn? joost mag het weten. maar dit gevecht van de mens tegen de natuur (kameraden lenin en stalin hielden niet van het aralmeer en dus moest het maar oprotten) willen we niet missen. er liggen overigens nog ergens op een eiland in het meer wmd's (weapons of mass destruction) begraven. plezier en vertier dus.

man die, that's life

estland doet het best behoorlijk. wie er een beetje literatuur op zou naslaan zal merken dat het land wereldleider is in e-government: regeringsbeslissingen verschijnen binnen enkele minuten op het net. op bnp per capita staan ze tweede van de nieuwe eu landen.
enfin voor een ontwikkelingsland (en dat mag je letterlijk nemen: er ontwikkelt hier een hoop) doen ze het hier dus best goed. en dan lees je dit: levensverwachting voor mannen 66 jaar. ter vergelijking: belgië: 75 voor mannen. nog een beetje verduidelijking: de westelijke jordaanoever, algerije en zelfs albanië scoren beter. terwijl ze bnp gewijs veel slechter doen.

16,4 procent van die arme estse mannen sterven een dood die te maken heeft met aggressie en accidenten. een trend die niet daalt maar daarentegen stijgt. ook kanker en cardiovasculaire sterfgevallen vertonen een stijgende trend, deze zouden het gevolg zijn van de vrolijkhoge alcohol- en takaksconsumptie van de mannelijke inlanders. daarenboven zou ook de stress die het gevolg is van financiële onzekerheid (dat dan weer het gevolg van kapitalisme en de adaptatie daaraan) al eens een kaarsje uitblazen. geen vrolijke cijfers beste lezer, geen vrolijke cijfers.

wilt u er nog een schepje bovenop: er wordt geen stijging van de levensverwachting voor mannen verwacht.
een schepje er vanaf dan maar: vrouwen doen het best goed op dit lijstje: 78 jaar.

stadsschoenen en sneeuw

het sneeuwt in estland. het vriest ook in estland. vriezen en sneeuw dat is nogal een potje. terugkomen van de les is een hele opgave. simons schoenen zijn stadsschoenen zonder enige antislipkwaliteiten. simon schaatst het grootste deel van de weg. wie hem een beetje kent weet dat hij niet schaatst. het is eerder een vorm van vallen waarbij hij telkens net rechtop blijft. en die sneeuw zou zo nog twee weken blijven liggen. dat gaat blauwe plekken opleveren.

maar het is wel ontzettend mooi. sneeuw op de grond. sneeuw in de lucht. de lucht helemaal donker. hier en daar kerstlicht. het heeft allemaal iets sproojesachtig en disneyesque, a touch of winterwonderland heet dat in het engels.

rusland, reus op lemen voeten

beste vrienden en vijanden van het russische rijk. aangezien ik niet veel tijd heb vandaag slechts een kort berichtje; later zal ik somptueuzer schrijven over mijn bezoek aan st petersburg en omgeving. maar alvast dit kleine markante weetje. in 2006 bedroeg het bnp (bruto nationaal product) van rusland (met voorsprong het grootste land ter wereld) 733,6 miljard amerikaanse dollars. nu denk u: dat klinkt als een hoop geld. het belgische bnp bedroeg in datzelfde jaar 369,6 miljard van diezelfde amerikaanse dollars, nu denkt u opnieuw dat klinkt als een hoop geld.
dat betekent echter dat rusland met zijn 17 miljoen vierkante kilometer en zijn
141 miljoen inwoners minder dan het dubbele bnp produceert dan het kleine kleine belgië met zijn nauwelijks 30,528 vierkante kilometer en 10,4 miljoen inwoners.
enfin, denk er het uwe van.

by the way, voor de echt geïnteresseerden: als het we bnp ppp (purchasing power parity, basically wat je kan kopen voor een bepaald bedrag) nemen ziet het er al iets genuanceerder uit. dan komt rusland aan een bnp 1.746 triljoen (een getal hoger dan ik kan bevatten. belgië komt uit op 342.5 miljard. dat alles uiteraard in dollars van de verenigde staten.

hel - dan maar want het is vlakbij - sinki

als je de grote, belangrijke en goedkope steden in de buurt gedaan hebt en net een visa hebt gekregen voor de wereldstad in de buurt, maar nog zeven dagen moet wachten vooraleer je er naar toe kan, dan ga je (en de zin kroop langzaam naar haar einde) maar je weekend doorbrengen in een tweederangsbestemming. helsinki dus. de grote belangrijke steden die vermeld werden waren uiteraard riga en vilnius. de wereldstad die zich vrijdag aan me mag vertonen is sint - oh ja - petersburg.

maar daar gaat deze post niet over. helsinki dus. helsinki is een boottochtje van twee uur verwijderd van talinn. talinn is dan weer een tweetal uurtjes verwijderd van tartu. in vier uur konden we daar dus zijn. we zouden ontzettend vroeg vertrekken op zaterdag om dan op maandagochtend de eerste ferry terug naar huis te nemen.

helsinki of elsenfors zoals we het behoren te noemen in het nederlands is - wel - nogal een tegenvaller. na hoogvlieger vilnius en bijna hoogvlieger riga is helsinki nogal magertjes. drie zeer aangename kerken en een stukje vervallen unesco werelderfgoed. dat is ongeveer wat helsinki kan aanbieden op geschiedkundig architecturaal vlak.

de kerken zijn wel stuk voor stuk beeldjes. de eerste is een zeer sobere lutheriaanse kathedraal. van binnen - denk aan de beeldenstorm - op luther na - volledig ontdaan van heiligenbeelden - luther heilig? waarschijnlijk niet. enfin zeer schoon.

de temppelliaukiu is uitgehouwen uit de rotsen waarop helsinki is gebouwd. die moet je maar eens wikitravellen of googlen want die is best wel impressionant. al begrijp ik die religieuzen niet zo: "goh waar zouden we een kerk bouwen... laten we een stuk rots opblazen en daar dan wat rotsen opleggen en daar dan kerkje in spelen. dat zal jezus pas leuk vinden." was het niet zoiets van "gij zijt petrus en op deze rots zal ik mijn kerk bouwen." enfin, religie, niet zo mijn kopje thee.

Op de rots bouwen dat deden de orthodoxen dan weer wel. op de rots aan de haven staat de Uspenski-kathedraal (zie foto). als een kers op een taart. aangenaam zicht, mooie kerk.

verder verdient ook het kiasma museum voor moderne kunst een vermelding: een mooie tentoonstelling over centraal azië, een installatie over de zenne - jeweetwel, de rivier die door brussel loopt te stinken en enkele aangename stukken vaste collectie. als je dan toch in helsinki zit: zeker doen.

maar verder dus weinig aan helsinki waarvoor de reiziger zich voor het hoofd dient te slaan. al moet ik daar wel aan toevoegen dat het een fijne stad lijkt om te wonen. een kustlijn bezaaid met eilanden, vele parken en uitstekend openbaar vervoer. maar om te bezoeken dus weinig soeps. volgende week ongetwijfeld beter.

oh, en bij de weg. ondertussen heb ik me een middellangetermijnmeisje opgedaan. hoe fi(j)n is dat.

rare jongens die... esten

waarde lezer het leven van uw dienaar hier valt best mee. een beetje naar school gaan, een beetje nieuwe dingen lezen en leren, af en toe een pintje gaan drinken, tijdens het weekend een uitstapje maken. dat valt allemaal goed mee. maar uw dienaar vindt dit allemaal niet genoeg. hij zoekt naar meer, naar diepgang. en dan doet hij domme dingen. waarde lezer, gisteren heeft uw dienaar zich ingeschreven voor een winterzwemmenclub. je weet wel, die idioten die bij veel te koude temperaturen in openlucht in het openbaar nat springen.

welnu, nadat het mij drie dagen gekost had om iemand te vinden om mee te doen begaven paulis en ik (paulis is een cellist en politologiestudent uit litouwen) ons naar de plaats bij de rivier, de bruine emajogi rivier, waar de club voor het eerst dit jaar afgesproken had. een beetje wachten en een beetje taalverwarring later blijkt dat we met een tiental mensen zijn, jongens en meisjes.

wanneer dan het "teken" wordt gegeven dat er gezwommen wordt is het van "hops" die kleren uit. met een evidentie van "goh, openbare naaktheid daar draaien we hier onze hand niet voor om (het lichaam overigens ook niet)." oké, het was donker, maar, zie je het al gebeuren in belgië, op een niet ontzettend afgelegen stuk leie in gent: hupla kleren uit, jongens en meisjes waarvan sommigen elkaar kennen en anderen niet, met nota bene twee buitenlanders erbij. ik dacht het niet. maar de evidentie en de snelheid waarbij de kleren van lijven werden getrokken liet ons weinig preutse twijfel. Paulis en ik dus maar uit de kleren, en de aangetrokken zwembroek, om van plonsje te doen.
een tiental slagen in dat koude water en "woeps, kleine pietjesuren liggen in het verschiet." sta daar dan maar naakt te schilderen. het water is uiteraard heel koud, maar eens je van de schrik bekomen bent en je je adem onder controle hebt valt het goed mee. daarna kleedt iedereen zich terug aan, een tas warme, zoete muntthee gaat van hand tot hand.
woensdag meer van dat.

speeddaten met vilnius

het regent hier oude wijven in tartu. het enige zinnige dat ik dus kan doen is binnen blijven en proberen mij nuttig te maken. voor school? mwa, neen niet echt. een poging tot blog dan maar.

zoals u in het vorige bericht kon lezen verliep de busrit van talinn naar vilnius niet echt van een leien dakje... eerder van een prikkeldradendakje.

na die lange nacht kwamen onze vier helden rond zes uur aan in het busstation van vilnius. de hoofdstad van litouwen. zoals wel meer stationsomgevingen is die van vilnius niet echt een hoogvlieger van historisch architecturale waarde. grijs is de hoofdkleur, uitlaatgassen de dominante geur (de rijm is onbedoeld). voeg daaraan de ambiance van zes uur in de ochtend en je kan je wel een idee vormen van de sfeer.
na een halfuurtje wandelen en zoeken naar onuitspreekbare straatnamen kwamen we aan bij een modderwegje aan de binnenkant van de ring rond de stad. die weg groeide uit tot een met putten bezaaide asfaltweg. en aan die weg stond naast een hoop wegbrokkelende gebouwen ook onze jeugdherberg.

aangezien we maar een dikke vierentwintig uur in vilnius zouden zijn was er geen tijd te verliezen. na een koffie gingen we zo welgemutst als mogelijk op weg.
Het eerste opvallende waren de litouwse vlaggen die de auto's sierden. een soort patriottisme dat ons volledig vreemd is. pas later kenden we de ware toedracht hiervan. enkele dagen eerder had litouwen op het ek basketbal de vloer aangeveegd met kroatië. en zoals de litouwse deima (dat is haar naam, ze studeert momenteel in Tartu) zegt "we have two religions, christianity and basketball."

verder zijn er ongeveer tienduizend kerken in vilnius die het bezoeken waard zijn. een derde daarvan lijkt orthodox. orthodoxe kerken hebben enkele rare eigenschappen. ten eerste dat kruis. dat lijkt nergens naar. ik weet niet wat de betekenis van dat kruis is, maar het westerse kruis lijkt me veel makkelijker om een jezus aan te nagelen. ten tweede staan er geen stoelen in de kerk. al dat rechtstaan moet toch behoorlijk vervelend zijn tijdens de mis. tip voor u allen: trouw nooit in een orthodoxe kerk, doe het voor de huwelijksgasten.

de mooiste of in ieder geval impressionantste van al deze kerken is de kathedraal ofte arkikatedra bazilika (zie foto). deze werd gebouwd in de vijftiende en zestiende eeuw toen litouwen de grootste staat van europa was met kusten aan de zwarte, baltische en adriatische zee en dat is er ook aan te zien. heerlijk groots plein, gigantische zuilen, aparte toren.

verder kan ik iedereen vilnius aanbevelen. het is vrij groot, iets meer dan een half miljoen inwoners, maar het heeft de aangename onschuld van een provinciestadje.

andere dingen die je wilt zien zijn: de oude stad, die overigens onder unesco bescherming valt, de toren van gediminas... of weetjewat laat het mij zo stellen. dit is de ideale citytripbestemming. voor meer informatie consulteer je maar de professionele bronnen.

terug naar ons verhaal: na meer dan twaalf uur rondstruinen door de binnen- en buitenstad begaven onze helden zich naar het hotel. na een korte nacht werd de reis richting riga ingezet.

op de bus met de rus

eerst en vooral, waarde lezer, sorry voor de flauwe woordspeling, maar aangezien de titel/vlag exact de lading dekt kon ik hem niet laten liggen.
vorige week ging ik dus de bus op. van talinn naar vilnius. dat is ruwweg zeshonderd kilometer. een nachtbus zodat we volgende dag met volle teugen zouden kunnen genieten van de geneugtes die vilnius te bieden heeft.

de bus vertrok behoorlijk laat 's avonds in talinn. wij dus, wij zijn bram, karlien, peter en ik, eerst met de bus naar het busstation van talinn. autobussijaam genaamd. daar toegekomen hamsteren we nog even de lokale lidl om ons dan met een gerust gemoed richting bus te begeven. dat de bus een dubbeldekker is leidt nog even tot euforie.

maar één keer in de bus keert de stemming. onze zetels bevinden zich helemaal achteraan in de bus. onze manoeuvreerruimte is behoorlijk beperkt. onze voetenruimte miniem. geen lichtjes voor moesten we eventueel willen lezen.
rond ons wordt er lustig russisch gesproken door mannen van pakweg tussen de vijfendertig en de vijfenvijftig jaar. die mannen kan ik onmogelijk anders beschrijven dan als hebbende een oostblokuiterlijk (en nu een knap staaltje stereotypering): stijlloos haar, vormloze jeans, leren jas of trainingsjas, hier en daar een jezus zwemmend in het borsthaar. tot zover het uiterlijk. nu de geur. het rook er nogal naar eh... sterke drank.

tot zover nog geen grootse problemen. hoewel een beetje onder de indruk zijn onze protagonisten nog steeds optimistisch van inborst. en dan zet de bus aan.
alle lichten gaan uit. zonder enige waarschuwing, noch gesproken noch via gebaren, gaan een voor een alle zetels naar achter. de beenruimte van onze helden wordt gereduceerd tot niet meer dan een twintigtal centimeter. het hoofd van diegene die voor mij zit bevindt zich op pakweg dertig, veertig centimeter van het mijne.

nu zijn er dingen die je doet en dingen die je niet doet. zit je in een vliegtuig en wil je je zetel naar achter zetten dan kijk je eerst eens achterom, vragende blik, en dan eventueel. Maar gewoon, pats, zetel naar achter, knieën van diegene achter je schaven of niet. het doet er allemaal niet toe. "au" roepen helpt niet. je knieen zetten evenmin. het leidt alleen tot pijnlijke knieën.

de sfeer - dronken russen, denk aan messen, steekgrage culturen en poetinesque botheid (nu overdrijf ik en scheer ik alle russen over dezelfde niet zo propere kam, maar dat leeft ergens wel in je achterhoofd) - was op z'n minst grimmig te noemen.
wanneer wij dan onder elkaar, in het frans nota bene (ze moesten ons maar eens verstaan), ons beklag deden over de lompheid van onze reisgenoten kregen we een niet bijster subtiele vermaning en een geërgerde blik.
Mijn benen, die in een bijna aangename hoek op het gangpad lagen, werden af en toe, wanneer mijn voorganger vond dat ik zijn "persoonlijke ruimte" schond, naar de kant getrapt. Niet keihard, geen blauwe plekken, maar toch. geen vraag geen rustige duwtje, neen, een stamp.

ik probeer weleens een situatie te bekijken vanuit een ander perspectief.
"hmm, hoe zou die persoon nu over deze of dat denken, of wat zijn zijn drijfveren." Welnu, op geen enkele manier kan ik het gebeurde plaatsen in een ander kader dan absolute lompheid, egoïsme, egocentrisme... etc.

hoe dan ook, na vier vijfden van de busrit bij een tussenstop in een nognooitvangehoordstadje in litouwen stapten onze directe voorburen van de bus. even twijfel. echt? en dan de jump naar hun plaatsen. benen gestrekt... heerlijke beenruimte.

slaapzaalterreur

wat is er geworden van al die communistische veiligheidsmensen? de meeste leden van de nkvd en de latere kgb, die de estse sovjet republiek voorzagen van veiligheid, zullen onderhand wel al op pensioen zijn. maar hun zonen leven nog en hun zonen dragen de traditie van aggressie en intimidatie nog steeds hoog in het vaandel. hun zonen werken nu niet meer voor de politie. de meeste staatsorganen zijn na de onafhankelijkheid immers gezuiverd van communistische en russische elementen.

neen, ze werken nu voor falck. falck is de privéveiligheidsdienst die hier overal en altijd opduikt. elk zichzelf respecterend gebouw heeft een stickertje van falck. elke winkel met meer dan drie kassa's wordt van veiligheid voorzien door een nors kijkende man of vrouw.
zo ook de dormitories. de kerels van falck hebben een klein glazen hokje van waaruit ze de boel ik de gaten houden. ze zijn nors, spreken hollywoodoostblokengels en gaan, waarschijnlijk naar analogie met hun vaders, volledig in het zwart gekleed. ze waren rond in de gangen op zoek naar lawaai, alcohol en ontucht.

na elf uur moet het stil zijn in het gebouw. op zich is dat een begrijpelijke keuze. er mag ook geen alcohol geconsumeerd worden in de gang. op zich is dat ook een begrijpelijke keuze.
maar elk beetje bijna feestje wordt hier onmiddellijk de kop ingedrukt. of het nu een pintje drinken is en een beetje lachen met de ganggenoten in de keuken, of een pintje drinken is in de rokersruimte, de falckman heeft het geweten.
dan stormt hij naar binnen. benen wijd, armen in zijn zij. "maximum six people in kitchen. next time i come here i remember and you pay penalty."
(het accent moet je er maar bij bedenken, denk aan Steven Seagalfilms).

aangezien een van de securitymensen begod op de eerste avond al een subversieve duitser tegen de muur gekwakt heeft wordt er geluisterd. feestjes worden in stilzwijgen ontbonden...
welcome to estonia.

SVEIKI ATVYKĘ Į TARTU

zal ik u, waarde landgenootlezer, eerst iets meer vertellen over estland (eesti in het ietwat vreemde lokale gedoe dat ze hier hun taal noemen), en over waar ik zit en hoe ik dat vind.

estland is volgens dé bron van alle internetwijsheid, het cia-factbook, 45,226 vierkante kilometer groot. ter vergelijking belgië meet 30,528 vierkante kilometer. één en een half keer belgië dus. de meeste mensen spreken er ests. ests zou op fins en hongaars moeten lijken maar zowel finnen als hongaren ontkennen dat (niet dat er een link is, het zijn alledrie finoegrische of fins-oegrische talen, wel dat ze er iets van verstaan). ongeveer dertig procent van de mensen spreekt russisch.

er zijn 1,3 miljoen esten, waarvan ongeveer 30% russisch is. dat zijn niet zoveel mensen. de grootste stad talinn (uitgesproken tailien) telt vierhonderd duizend inwoners. dat is iets minder dan antwerpen.

de tweede stad is tartu. tartu telt honderd duizend inwoners. iets minder dan brugge. van die honderd duizend zijn er ongeveer twintig duizend student. het is ook de geboortstad van de enige est die u kan kennen, de vroegere wielrenner jaan kirsipuu. het is de stad waar ik de komende maanden zal verblijven.

tussen tartu en talinn ligt er een vlakte van tweehonderd kilometer bijna niets. bijna niets is hier zilverberkbossen en weiden. hier en daar een verlorengelopen boerderij.

estland is ook een land dat het best goed doet. in de laatste acht jaar groeide de economie met meer dan honderd procent. een jaarlijkse economische groei van rond de negen procent vindt men hier niet vreemd. ter vergelijking in belgië zijn we tevreden met een jaarlijkse economische groei van 2,5%.
de esten lijken ook ontzettend rijk. nergens rijden er zoveel dikke recente duitse luxeauto's rond. zelfs studenten rijden hier rond met een audi.

estland is ook een echt e-land. overal vind je hier gratis wifi (draadloos internet). zowat elk openbaar gebouw en restaurant is ervan voorzien. overal zie je mensen met hun laptop en headset.

dit is rumsfelds nieuwe europa ten top. binnen enkele jaren steekt dit land ons in de vaart der volkeren voorbij.

maar genoeg over estland.

ik woon in een modern gebouw in de raatuse straat. ik deel een kamer met een duitse jongen die fabian heet maar zich fabi laat noemen. dat lijkt me een slechte keuze. de kamer is met zesentwintig vierkante meter best groot. drie van zulke kamers vormen samen met een toilet, een badkamertje, een hal en een keuken "ons" appartement. mijn andere appartementgenoten zijn belgisch, nederlands en nog een duitser.

ik vind het een beetje jammer dat ik met mij bekende nationaliteiten een appartement moet delen. het heeft uiteraard enkele voordelen. maar liever zat ik met een georgiër, een moldaviër, een serviër en een ijslander. dat lijkt me een stuk interessanter.

het gebouw is proper maar ietwat onpersoonlijk en kaal. foto's kan je zien op http://www.kyla.ee/eng/residence_halls_01_foto.php.
het ligt op een tiental minuten wandelen van het best wel interessante centrum van tartu.

voila, dat is alles wat ik u voorlopig zal vertellen.

voor ik het vergeet. sveiki atvykę į tartu is litouws voor welkom in tartu.

jas

ik heb een jas. een zwarte winterjas. het soort jas waarop ik altijd kan vertrouwen. van mijn knieën tot mijn neus gesloten. winddicht. dubbelgevoerde mouwen. in belgië heeft de jas me nog nooit ontgoocheld. in combinatie met een sjaal of muts of wanten of alle drie was ze mijn steun en toeverlaat in koude dagen en nachten. welnu, waarde lezer en waarschijnlijk landgenoot, diezelfde jas, diezelfde rots waarop mijn verkoudheidsloze kerk gebouwd is volstaat niet voor de estse zomer.

gisteren toonde tartuff, het lokale filmfestival, de film emmas glück.
buiten. in de open estse lucht. men dacht "goh, augustus, filmfestival, zomer, dat loopt wel los."

niet dus.

de temperatuur lag rond de 5°. gevoelstemperatuur: echt te koud om stil te zitten. Het is augustus. en daar zitten we. bibberend. bevroren tenen. koude handen. rooie neuzen. onze adem duidelijk zichtbaar.
het is verdomme augustus.

enfin, plannen voor eskimokledij worden herbekeken.

intro

waarde landgenoten,

voor ik begin te posten een streepje randinformatie.

laat om te beginnen duidelijk zijn dat ik dit medium nauwelijks ken. ik hoop dan ook dat u, waarde lezer, mij eventuele fouten zal vergeven en de kinderziektes van mijn blog met de geneeskrachtige mantel der liefde zal bedekken.

laat ik ook meteen duidelijk maken dat ik geen onvoorwaardelijk fan ben van dit medium, zeker niet als doorgeefluik voor hoe-gaat-het-nu-met-mij-verhalen. als lezer ben ik zelden gefascineerd door het soort blog waarvan ik er nu zelf een ga opstarten.

maar aangezien er een hoop hoe-gaat-het-nu-met-jou-mails mijn inbox vullen en het minder tijd in beslag neemt om deze blog te maken dan jullie allemaal individueel van e-repliek te dienen heb ik toch voor deze methode gekozen.

dus, waarde lezer, als u geen interesse heeft in mijn weinig jommekesiaanse avonturen no hard feelings sluit gerust dit venster of probeer interessantere websites zoals http://bloemschikken.2link.be/.

u bent er nog? oké dan. ik ben simon en momenteel verblijf ik een poosje in estland vandaar de hoe-gaat-het-nog-met-mij-mails. op deze blogspot zal ik proberen een beeld van mijn kuifje-in-estland-leven te schetsen.

voila, dat gezegd zijnde wens ik u veel plezier.