rare jongens die... esten

waarde lezer het leven van uw dienaar hier valt best mee. een beetje naar school gaan, een beetje nieuwe dingen lezen en leren, af en toe een pintje gaan drinken, tijdens het weekend een uitstapje maken. dat valt allemaal goed mee. maar uw dienaar vindt dit allemaal niet genoeg. hij zoekt naar meer, naar diepgang. en dan doet hij domme dingen. waarde lezer, gisteren heeft uw dienaar zich ingeschreven voor een winterzwemmenclub. je weet wel, die idioten die bij veel te koude temperaturen in openlucht in het openbaar nat springen.

welnu, nadat het mij drie dagen gekost had om iemand te vinden om mee te doen begaven paulis en ik (paulis is een cellist en politologiestudent uit litouwen) ons naar de plaats bij de rivier, de bruine emajogi rivier, waar de club voor het eerst dit jaar afgesproken had. een beetje wachten en een beetje taalverwarring later blijkt dat we met een tiental mensen zijn, jongens en meisjes.

wanneer dan het "teken" wordt gegeven dat er gezwommen wordt is het van "hops" die kleren uit. met een evidentie van "goh, openbare naaktheid daar draaien we hier onze hand niet voor om (het lichaam overigens ook niet)." oké, het was donker, maar, zie je het al gebeuren in belgië, op een niet ontzettend afgelegen stuk leie in gent: hupla kleren uit, jongens en meisjes waarvan sommigen elkaar kennen en anderen niet, met nota bene twee buitenlanders erbij. ik dacht het niet. maar de evidentie en de snelheid waarbij de kleren van lijven werden getrokken liet ons weinig preutse twijfel. Paulis en ik dus maar uit de kleren, en de aangetrokken zwembroek, om van plonsje te doen.
een tiental slagen in dat koude water en "woeps, kleine pietjesuren liggen in het verschiet." sta daar dan maar naakt te schilderen. het water is uiteraard heel koud, maar eens je van de schrik bekomen bent en je je adem onder controle hebt valt het goed mee. daarna kleedt iedereen zich terug aan, een tas warme, zoete muntthee gaat van hand tot hand.
woensdag meer van dat.