op de bus met de rus

eerst en vooral, waarde lezer, sorry voor de flauwe woordspeling, maar aangezien de titel/vlag exact de lading dekt kon ik hem niet laten liggen.
vorige week ging ik dus de bus op. van talinn naar vilnius. dat is ruwweg zeshonderd kilometer. een nachtbus zodat we volgende dag met volle teugen zouden kunnen genieten van de geneugtes die vilnius te bieden heeft.

de bus vertrok behoorlijk laat 's avonds in talinn. wij dus, wij zijn bram, karlien, peter en ik, eerst met de bus naar het busstation van talinn. autobussijaam genaamd. daar toegekomen hamsteren we nog even de lokale lidl om ons dan met een gerust gemoed richting bus te begeven. dat de bus een dubbeldekker is leidt nog even tot euforie.

maar één keer in de bus keert de stemming. onze zetels bevinden zich helemaal achteraan in de bus. onze manoeuvreerruimte is behoorlijk beperkt. onze voetenruimte miniem. geen lichtjes voor moesten we eventueel willen lezen.
rond ons wordt er lustig russisch gesproken door mannen van pakweg tussen de vijfendertig en de vijfenvijftig jaar. die mannen kan ik onmogelijk anders beschrijven dan als hebbende een oostblokuiterlijk (en nu een knap staaltje stereotypering): stijlloos haar, vormloze jeans, leren jas of trainingsjas, hier en daar een jezus zwemmend in het borsthaar. tot zover het uiterlijk. nu de geur. het rook er nogal naar eh... sterke drank.

tot zover nog geen grootse problemen. hoewel een beetje onder de indruk zijn onze protagonisten nog steeds optimistisch van inborst. en dan zet de bus aan.
alle lichten gaan uit. zonder enige waarschuwing, noch gesproken noch via gebaren, gaan een voor een alle zetels naar achter. de beenruimte van onze helden wordt gereduceerd tot niet meer dan een twintigtal centimeter. het hoofd van diegene die voor mij zit bevindt zich op pakweg dertig, veertig centimeter van het mijne.

nu zijn er dingen die je doet en dingen die je niet doet. zit je in een vliegtuig en wil je je zetel naar achter zetten dan kijk je eerst eens achterom, vragende blik, en dan eventueel. Maar gewoon, pats, zetel naar achter, knieën van diegene achter je schaven of niet. het doet er allemaal niet toe. "au" roepen helpt niet. je knieen zetten evenmin. het leidt alleen tot pijnlijke knieën.

de sfeer - dronken russen, denk aan messen, steekgrage culturen en poetinesque botheid (nu overdrijf ik en scheer ik alle russen over dezelfde niet zo propere kam, maar dat leeft ergens wel in je achterhoofd) - was op z'n minst grimmig te noemen.
wanneer wij dan onder elkaar, in het frans nota bene (ze moesten ons maar eens verstaan), ons beklag deden over de lompheid van onze reisgenoten kregen we een niet bijster subtiele vermaning en een geërgerde blik.
Mijn benen, die in een bijna aangename hoek op het gangpad lagen, werden af en toe, wanneer mijn voorganger vond dat ik zijn "persoonlijke ruimte" schond, naar de kant getrapt. Niet keihard, geen blauwe plekken, maar toch. geen vraag geen rustige duwtje, neen, een stamp.

ik probeer weleens een situatie te bekijken vanuit een ander perspectief.
"hmm, hoe zou die persoon nu over deze of dat denken, of wat zijn zijn drijfveren." Welnu, op geen enkele manier kan ik het gebeurde plaatsen in een ander kader dan absolute lompheid, egoïsme, egocentrisme... etc.

hoe dan ook, na vier vijfden van de busrit bij een tussenstop in een nognooitvangehoordstadje in litouwen stapten onze directe voorburen van de bus. even twijfel. echt? en dan de jump naar hun plaatsen. benen gestrekt... heerlijke beenruimte.